olum 2-günde-1’lik.
bak son dakikada tutabildim seni.
seni metazori tutmanın manasız olduğundan bahsetmiştim ya, öyle değilmiş.
meğer seni tutmanın zorluğu var imiş.
zorluğunun ötesinde, zorakiliğin de var hem.

zorluğun, düzenli bir şekilde tutabilenin disiplin gerektirmesi.
zorakiliğin ise içinden geçilen tarihe not düşme ihtiyacı.

yok, yok.
kendim için değil.

zaten hangi tarih zamanında yazıldı ki?
zamanında derken, tarihin tarih olmadığı, halihazırda yaşandığı zamandan bahsediyorum.
(geç kalınmış olunmasından değil.)

zamanında yazılan tarih epiklikten öteye de geçememiş hem.
yaşandığı an yazılan her tarih, kahramanlık destanı.

ve ama… zamanının ötesinde yazılan her tarih de eksik.

atalarımız sağ olsun, her şeyi yazmamış.
yazamamış.
yazmak istememiş.
yazmayı becerememiş.

~ ~ ~

hah, şimdi de yerel bir hesaplaşma içine girdim sandın, di mi?
yok yahu!
gayet evrensel, hatta kozmik bir şeyden bahsediyorum ben.
atalarımız dediğim de dünyalılar hani.

her işedikleri yere, bir iki kelime yazmış olsalardı piramitler nasıl konduruldu anlardık çoktan.

ki anladık da. meğer kireçle kalıplanmış o bloklar. ama bunca zaman, “uzaylılar dikti piramitleri, ohh yeahh!” diye az çene çalmadık. (gerçi kalemizin direğinden dönen topları “allah’ın mucizesi” olarak görebilecek kadar bakar-körüz. hem, işediğimiz yerlere de yazıyoruz, di mi?)

ama yok, yok. ne dersen de. yüzyıllar-sonrasının-arkeologlarının çok işine yarayacak tüm bunlar. ki seni de tutmanın nedeni bu inancım işte. zorakiliğin bundan yaaani.

seni silsem de, silinsen de, biliyorum uzayın boşluğunda asılı kalacaksın. yüzyıllar-sonrasının-arkeologları da seni bulacak asılı kaldığın o “boşluk”ta. “ilkel ataları”nın yaşamına ilişkin çalışmalarına katkı sağlamış olacağım.

~ ~ ~

gerçi, bak! ben, yüzyıllar-sonrası-arkeologlarının ve tabii o zamanın insanlarının bizi “ilkel ataları” olarak göreceğinden bahsettim ya. şimdi, daha çok onlar bilsin diye söylüyorum, var ya, biz bizim ilkelliğimizin farkındayız haa! (en azından bir kısmımız bunun farkında işte.)

biliyoruz, çok küçük düşünüyoruz. küçük yapıyoruz. küçüğüz. noktayız.
.
.
.
ne kadar küçüğüz?
.
.
paralel evrenlerin olup olmadığını bilemeyecek kadar küçüğüz.

hala, “mars’ta hayat var mı?” sorusuna adamakıllı cevap veremeyecek kadar küçüğüz.

kuantumu çözememişliğimiz kadar küçüğüz.

her insanının yaşama hakkı olabildiğini düşünemeyecek kadar ufağız.

insanların ırkını-cinsiyetini seçemediğinin ve bunlar üzerinden (bile) ayrımcılık yapmanın gerzekliğini farkına varamayacak kadar miniğiz.

başarıyı, daha çok paraya – daha üst mevkiye – ve her şeyin daha fazlasına sahip olabilme gücü ile eşitlemenin zavallılığını algılayamayacak kadar mini minnacağız.

yazan-çizen-konuşan-resmedenden duyduğumuz korkular kadar mini mini minnacığız.

kendi riyakarlıklarımızı, başkasının kirliliğiyle örtemeye çabaladığımız kadar noktayız.

nesnelerle/gerçekle yetindiğimiz, özneleri/hakikati bilemediğimiz kadar epsilonuz.

~ ~ ~

olum 2-günde-1’lik.
sana “olum” diyorum, benim olduğundan değil;
yüzyıllar-sonrasının-arkeologlarının oğlum olduklarına inandığımdan.
.
.
.
["kızım" dememem de, ilkelliğimden. affet!]